در این روش کلاسیک، براکت‌ها روی سطح دندان‌ها چسبانده می‌شوند و سیم ارتودنسی از میان آن‌ها عبور می‌کند. با تنظیم منظم نیرو، دندان‌ها به‌تدریج به موقعیت درست می‌روند و فاصله‌ها بسته می‌شوند. بریس سرامیکی از نظر ظاهری کم‌رنگ‌تر است؛ انتخاب نوع بریس بسته به سن، شدت مشکل و نظر ارتودنتیست تعیین می‌شود.

برای نوجوانان و موارد خفیف تا متوسط، می‌توان از سری پلاک‌های شفاف و قابل تعویض استفاده کرد. هر پلاک کمی دندان‌ها را جابه‌جا می‌کند تا فاصله‌ها کم شود. از آنجا که پلاک‌ها تقریباً نامرئی هستند، برای بسیاری از بیماران از نظر زیبایی گزینه‌ای جذاب به‌شمار می‌رود؛ البته پایبندی به ساعات استفاده روزانه برای نتیجه خوب ضروری است.

هدف ارتودنسی فقط پر کردن فضای خالی بین دندان‌ها نیست. ارتودنتیست باید رابطه صحیح و پایدار بین دندان‌های فک بالا و پایین (اکلوژن) برقرار کند تا جویدن، صحبت و ظاهر لبخند متعادل بماند. وقتی بایت درست تنظیم شود، احتمال بازگشت فاصله در بلندمدت کمتر می‌شود.

شروع زودهنگام معاینه ارتودنسی به تشخیص علت فاصله (کوچک بودن دندان، بزرگ بودن فک، عادت‌های دهانی و غیره) کمک می‌کند. گاهی در کودکی با دستگاه متحرک فضای لازم فراهم می‌شود و در نوجوانی بریس ثابت یا اینویزیلاین تکمیل می‌شود. برنامه درمان برای هر کودک بر اساس رادیوگرافی، آنالیز فک و شرایط رشد شخصی‌سازی می‌شود.

بعد از بسته شدن فواصل و پایان فاز فعال درمان، استفاده منظم از نگهدارنده برای جلوگیری از بازگشت فاصله ضروری است. دندان‌ها تمایل دارند به موقعیت قبلی برگردند؛ نگهدارنده ثابت یا متحرک طبق دستور ارتودنتیست باید مدت مشخصی هر روز یا شب استفاده شود. رعایت این مرحله به اندازه خود درمان، در ماندگاری نتیجه نقش دارد.

فرنکتومی یک مداخله جراحی سرپایی و ظریف است که طی آن، بخش فیبروزه و اضافی بافت فرنوم حذف شده یا محل اتصال آن به نواحی بالاتر استخوان آلوئول منتقل می‌شود. این کار فشار مکانیکی را از روی پاپیلای بین‌دندانی برداشته و مسیر را برای همگرایی فیزیولوژیک یا ارتودنتیک دندان‌ها هموار می‌سازد.

به‌کارگیری لیزرهای بافت نرم (نظیر لیزر دیود) انقلابی در درمان‌های جراحی کودکان ایجاد کرده است. فرآیند فرنکتومی با لیزر با حداقل خونریزی (به دلیل خاصیت انعقاد همزمان)، بدون نیاز به بخیه و با کاهش چشمگیر درد و تورم پس از عمل همراه است. این متد بیوتکنولوژیک، استرس کودک را در محیط مطب به حداقل ممکن می‌رساند.

از منظر علمی، انجام فرنکتومی پیش از رویش دندان‌های نیش دائمی (Canines) توصیه نمی‌شود؛ زیرا نیروی رویشی دندان‌های نیش اغلب به خودی خود فاصله بین دندان‌های پیشین را می‌بندد. بهترین پروتکل درمانی، ابتدا بستن مکانیکی فاصله با ارتودنسی سبک و سپس انجام فرنکتومی جهت حذف الیاف باقی‌مانده و تثبیت درمان است.

این متد مستقیم و فوق‌محافظه‌کارانه (Minimal Invasive)، امکان بستن فواصل را در یک جلسه کلینیکی فراهم می‌کند. دندانپزشک با هنر دست و لایه‌گذاری تخصصی رزین‌های کامپوزیتی همرنگ و نانوپارتیکل، پهنای مزیو-دیستال دندان‌های مجاور را افزایش می‌دهد؛ بدون اینکه نیاز به تراش یا آسیب به مینای سالم دندان وجود داشته باشد.

ونیرهای سرامیکی پوسته‌های نازک، مقاوم و فوق‌العاده زیبایی هستند که پس از قالب‌گیری دیجیتال یا سنتی، در لابراتوار ساخته شده و روی سطح لبی دندان‌ها باند می‌شوند. این روش غیرمستقیم علاوه بر بستن فواصل متوسط، بهترین راهکار برای اصلاح همزمان بدشکلی‌ها، نقایص مینایی و رنگ دندان‌ها در سنین بالاتر است.

انتخاب میان ارتودنسی و روش‌های ترمیمی به پارامترهای متعددی از جمله سن بیمار، وضعیت بایت و اکلوژن، سلامت لثه، بهداشت دهان و ترجیحات زیبایی والدین و کودک بستگی دارد. بررسی دقیق کلینیکی و رادیوگرافی، تعیین‌کننده مناسب‌ترین طرح درمان خواهد بود.